แหวนไอ้ไข่ เนื้อเงิน รุ่นแรก (สร้างวาระ 2 ปลายปี วาระแรกสร้างต้นปี)
ปี 2553 จำนวนจัดสร้าง เนื้อเงิน จำนวน 2069 วง
ค่อนข้างหายาก เหมาะกับเรื่องโชคลาภ
"ขอได้ตามขอ"
วัดเจดีย์หรือวัดไอ้ไข่ ตั้งอยู่ที่หมู่ 7 ตำบลฉลอง อำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช เดิมเป็นวัดร้างที่เชื่อว่าสร้างมานานนับ 1,000 ปี
ตำนานของไอ้ไข่มีหลายตำนานด้วยกัน บ้างก็เล่าว่าไอ้ไข่เป็นเด็กที่ติดตามหลวงปู่ทวดเมื่อท่านมาธุดงค์ที่วัดเจดีย์ บ้างก็เล่าว่าไอ้ไข่คือลูกของชาวบ้านแถวนั้นที่เคยวิ่งเล่นอยู่ในวัด แต่ดันตกน้ำเสียชีวิต วิญญาณเลยผูกพันกับวัดนี้ตลอดมา
แต่อีกตำนานหนึ่งเล่าว่าเมื่อเจ้าพระยาคืนเมืองมีท้องตรามายังเมือง “อลอง” ปัจจุบันคือตำบลฉลอง มีบันทึกว่า “มาถึงเมืองอลอง แวะพักหนึ่งคืน นมัสการสมภารทองมีศิษย์เกะกะชื่อว่าไอ้ไข่” ซึ่งสันนิษฐานได้ว่าไอ้ไข่อาจมีจริงตามตำนานนี้
สำหรับการขอพรจากไอ้ไข่ วัดเจดีย์ เราสามารถขอเรื่องอะไรก็ได้ แต่ที่เด่นที่สุดก็น่าจะเป็นเรื่องค้าขาย หน้าที่การงาน และเลขเด็ด
“ไอ้ไข่ วัดเจดีย์” หรือ “ตาไข่” คือรูปไม้แกะสลักของเด็กชายอายุประมาณ 9 -10 ปี ตั้งอยู่ในศาลาที่วัดเจดีย์ เชื่อกันว่าเป็นวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ที่สถิตอยู่ ณ วัดแห่งนี้ และเป็นที่สักการะของชาวบ้านในละแวกใกล้วัดไปจนถึงต่างจังหวัด เชื่อกันว่าให้โชคให้ลาภจนมีผู้คนเดินทางมาขอพรวันละ 40,000 คนเลยทีเดียว
ตำนาน “ไอ้ไข่ เด็กวัดเจดีย์”
เรื่องเล่าของไอ้ไข่มาจากชาวบ้านแถวนั้นเคยเห็นเด็กประมาณ 9-10 ขวบวิ่งเล่นอยู่บริเวณวัดเจดีย์ แต่พอไปดูกลับไม่เจอใคร แม้แต่ร่องรอยก็ไม่มีให้เห็น แต่เด็กคนนี้ก็ยังปรากฏให้เห็นบ่อย ๆ จนชาวบ้านเรียกว่า “เด็กวัด” ซึ่งเชื่อว่าเป็นวิญญาณที่สถิตอยู่วัดเจดีย์แห่งนี้
ส่วนที่มาของไอ้ไข่มีหลายตำนานด้วยกัน บ้างก็เล่าว่าไอ้ไข่เป็นเด็กที่ติดตามหลวงปู่ทวดเมื่อท่านมาธุดงค์ที่วัดเจดีย์ ท่านจึงรับรู้ด้วยญาณว่าที่นี่มีทรัพย์สินโบราณฝังอยู่ จึงบอกให้ไอ้ไข่เฝ้าอยู่ที่นี่เพื่อดูแลสมบัติของชาติ บ้างก็เล่าว่าไอ้ไข่คือลูกของชาวบ้านแถวนั้นที่เคยวิ่งเล่นอยู่ในวัดเมื่อครั้งโบราณ แต่ดันตกน้ำเสียชีวิต วิญญาณเลยผูกพันกับวัดนี้ตลอดมา
เรื่องเล่าของไอ้ไข่ที่คาดว่าน่าจะเป็นไปได้
ตำนานกล่าวว่าเมื่อครั้งที่ “พระขรัวทอง” เป็นเจ้าอาวาสวัดเจดีย์ มีเด็กวัดคอยปรนนิบัติอยู่ 2 คน คนหนึ่งชื่อเหมียน แต่อีกคนไม่ทราบชื่อ ชาวบ้านเลยเรียกว่า “ไอ้ไข่” ซึ่งมีหลักฐานเรื่องเล่าเมืองนครกล่าวถึงเหตุการณ์ที่เจ้าพระยาคืนเมืองมีท้องตรามายังเมือง “อลอง” (อ่านว่า “หลอง” ปัจจุบันคือตำบลฉลอง) บันทึกว่า “มาถึงเมืองอลอง แวะพักหนึ่งคืน นมัสการสมภารทองมีศิษย์เกะกะชื่อว่าไอ้ไข่”
ตำนานนี้เล่าว่าไอ้ไข่นั้นเป็นเด็กที่ซุกซน แต่ชอบช่วยเหลือชาวบ้าน จึงไม่มีใครเกลียดชัง หากชาวบ้านหมดปัญญาในเรื่องใดเรื่องหนึ่ง ก็ให้ไปขอความช่วยเหลือจากไอ้ไข่แล้วจะสำเร็จ จนถูกยกให้เป็นเด็กที่มีอานุภาพพิเศษ หากควายตัวใดไม่ยอมให้จับหรือพยศ แค่เอ่ยปากขอให้ไอ้ไข่ไปช่วยจับ เมื่อไอ้ไข่จับหางติดแล้วจะไม่ยอมปล่อยเด็ดขาดไม่ว่าควายจะวิ่งอย่างไร จนในที่สุดควายต้องละพยศลง หลังจากนั้นไอ้ไข่ก็กลายเป็นเด็กที่คนยุคนั้นกล่าวขวัญกันไม่รู้จบ
“เมื่อท่านขรัวทองชราภาพ ไอ้ไข่ก็เดินลงสระน้ำหน้าวัด ไม่ขึ้นมาให้ใครเห็นอีกเลย”
ท่านสมภารวัดรูปปัจจุบันเล่าว่าก่อนท่านขรัวทองชราภาพ เห็นว่าตอนนั้นพม่าบุกเมืองนคร ซึ่งวัดเจดีย์ก็เป็นด่านหนึ่งที่พม่าบุก เป็นเหตุให้ชาวบ้านต่างหนีกันไปคนละทิศละทาง (มีหลักฐานชื่อบ้านในละแวกใกล้เคียงรองรับ เช่น ทุ่งสู้เมือง นาค่าย ทุ่งเจ้าไชย ฯลฯ) เมื่อท่านสมภารเห็นว่าเหตุการณ์ไม่ค่อยดี จึงบอกให้ไอ้ไข่รักษาวัดไว้ อย่าทิ้งไปไหน ส่วนท่านขรัวทองเองก็อยู่ปกป้องวัดด้วยเช่นกัน
พระอธิการอภิชิต เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน (2563) เล่าต่อว่า ไม่ทราบว่าท่านขรัวทองมรณภาพเมื่อใด และไอ้ไข่มีชีวิตถึงสมัยไหน แต่มีเล่าต่อ ๆ กันมาว่าหลังจากท่านขรัวทองมรณภาพแล้ว ไอ้ไข่ก็เดินลงไปในสระน้ำหน้าวัด แล้วไม่ขึ้นมาให้ใครเห็นอีกเลย วันดีคืนดีก็มีคนเห็นเด็กวิ่งเล่นในวัด เดินผ่านให้เห็น มีเสียงให้ได้ยิน
